walentynkowe party

Idąc na studia wiele słyszymy jak to wygląda i z czym możemy się spotkać. Tak naprawdę jednak, to dopiero kiedy poczujemy zapach tytoniu, usłyszymy basy towarzyszące weekendowi na Niepoldzie, posmakujemy alkoholu tam podawanego i przeciśniemy się przez tłumy w Bezsenności możemy zrozumieć o czym ci ludzie mówili.  Zrozumiałam na czym polega big city life dopiero po mniej więcej pół roku mieszkania we Wrocławiu. Wszystko, co mówi się o tym mieście- zabytkowe kamienice, miasto stu mostów i cała reszta bełkotów, to stek bzdur. Nie wytłumaczę jednak tego tak od razu. Może jak zrelacjonuję wieczory spędzane wraz z moimi przyjaciółkami, to trochę to rozjaśnię.
W poniedziałek były Walentynki, czyli komercyjne święto czczone przez ludzi, których, z zasady oczywiście, nie trawię, czyli zakochane do granic absurdu pary okazujące sobie czułość tak często jak to tylko możliwe, na każdym kroku otaczające singli z wyboru- takich jak ja. Może trochę cyniczne, bo pewnie gdzieś wewnątrz chciałabym na chwilę pobyć nimi, ale generalnie mój aktualny stan cywilny powoduje więcej zadowolenia niż trosk. Tak czy siak, w owe walentynki wybraliśmy się z mieszkaniową ekipą świętować urodziny współlokatora. Będąc na diecie nie piłam alkoholu od półtora miesiąca, ale stwierdziłam, że mojemu organizmowi brakuje tego cudownego specyfiku i upiłam się czwartym piwem podawanym w towarzystwie chleba ze smalcem, w powszechnie szanowanym browarze zwanym Spiż. Choć kilka godzin wcześniej moja przyjaciółka- Morandi, namawiała mnie na imprezowanie, ale widok par mizdrzących się na ulicach działał na mnie deprymująco i odmówiłam, tak cztery piwa później czułam w sobie muzykę i dziką ochotę na wycieczkę do Bezsenności. Wykonałam więc telefon do Morandi i po wypowiedzeniu magicznego zdania- jednak idziemy na imprezę, usłyszałam- wyjdę z domu za 20 minut, ale kup mi paszę. Bardzo lubuję się w wybujałym języku Morandi. I tak też się stało- kupiłam jej w Mc'u dwa cheeseburgery w towarzystwie frytek i pobujałyśmy na podbój Niepolda. W naszej kochanej Bezsenności jednak niestety okazała się być stypa, więc poszłyśmy za tłumem, który zaprowadził nas prosto do za szybą. Klub ten słynął swego czasu z darmowych drinków dla kobiet w czwartki, o ile dobrze pamiętam, jednak reprezentował on warstwy nieco odbiegające od tych, które pojawiały się w Bezce, na dodatek hołota na parkiecie i przy barze. Jak się jednak okazało browar był w bardzo przystępnej cenie- 4 złote, co spotęgowało moje upojenie alkoholowe, jednak Morandi, jako że nie zaczęła tego wieczoru od konkretnego bifora odbiegała ode mnie swoim poziomem upojenia alkoholowego. Po kilku godzinach spędzonych na parkiecie, przeplecionych wycieczkami do baru i na papierosa. Poirytowane stanem parkietu i bydła tam się znajdującego, porządnie nietrzeźwa zaproponowałam Morandi martini. Oczywiście nie liczyłam na to, że dostanę go w trójkątnym kieliszku w towarzystwie oliwek, ale myślałam, że może chociaż limonka. Dostałam dwa vermuty z lodem za szesnaście kurwa złotych. Bardzo zniesmaczone zawędrowałyśmy do sali dla palących siadając jak zwykle na tym samym miejscu. Tym jednak razem stolik nie był zajęty przez kolejnych reprezentantów ścigających się raz po raz o tron króla festiwalu paszczurów, a przez dwóch całkiem do rzeczy chłopców. W tym momencie zapaliła się w mojej głowie dwie lampki z napisem przeczucie mówiąca mi głośno i wyraźnie, że coś się stanie i druga z napisem bezsenny chłopiec lub- do użytku wewnętrznego mój Chuck Bass. Był to jeden ze stałych bywalców Bezsenności, którego zauważyłam już jakiś czas temu. Zwracałam na niego uwagę przez sentyment, bo przypominał mi Chucka tym swoim diabelskim spojrzeniem. Oczywiście zaczęło się od luźnej rozmowy, z której szybko wyszedł wniosek, że bezsenny chłopiec jest jawnozwyrolem a jego towarzysz kryptozwyrolem. Bezsenny chłopiec cały czas nawijał, że bardzo chętnie przespałby się, z którąś z nas. Tequilę i kolejne piwo później stwierdziłam, że wstyd mówić głośno kiedy ostatni raz uprawiałam seks, a bezsenny jest na tyle słodki, że przyjmę jego propozycję. Kiedy wyszliśmy chyba nieco otrzeźwiał i już nie był taki mocny w gębie, ale to tylko odsłoniło nieco jego codzienne oblicze, co wcale mi- początkującej w przypadkowym seksie, nie pomogło w podejściu do niego jak do przedmiotu, bo spodobało mi się to jego... człowieczeństwo. Jechaliśmy taksówką całując się na tylnym siedzeniu i czułam, że to będzie dobra noc. Kiedy weszliśmy do mnie długo nie trwało dojście do sedna sprawy. Bardzo było to jednak przyjemne. Zasnęłam jak kamień, on też. Kiedy rano obudziłam się z nim u boku czułam się zaskakująco dobrze. Jest to dziwne biorąc pod uwagę fakt, że kiedy poprzednim razem mi się to zdarzyło wyrzuciłam faceta z domu. W tym przypadku było inaczej. Chciałam żeby został, żeby mnie przytulił. Oczywiście mu tego nie powiedziałam, ale on zrobił to sam. Kochaliśmy się drugi raz. Było jeszcze lepiej niż nocą, choć na kacu i z bólem głowy. Wstaliśmy i rozmawialiśmy jak znajomi, nie kompletnie przypadkowi ludzie. Kiedy wyszedł nie chciałam zapaść się pod ziemię. Myślałam tylko o tym, czy jeszcze kiedyś się spotkamy?, czy jeszcze kiedyś się to powtórzy?. Czy w takim razie, od tego czy nasze podejście do kochanka będzie przedmiotowe, czy indywidualne zależy zależy stopień naszej ogólnej fascynacji drugą osobą? Czy detale są w stanie zadecydować o tym jak będzie wyglądało nasze podejście do seksu?