zwierzyniec

Kiedy byliśmy dziećmi, to rodzice ustanawiali nam hierarchię wartości, kierowali naszym gustem, mówili nie garb się... Teraz wydaje nam się, że jesteśmy dorośli i jest to jednoznaczne z tym, że z zasady zachowujemy się zgodnie z pewnymi normami. Jednak jak napisałam wyżej- wydaje nam się. To, co prezentujemy sobą niejednokrotnie jest pokazaniem- jestem bachorem, szczeniakiem, który zerwał się ze smyczy. Oczywiście, nie uciekłem z domu ani ostentacyjnie nie wyprowadziłem się z fochem na wszystkich wokół, ale kulturalnie poszedłem na studia, na renomowaną uczelnię. To jednak, co robimy pomiędzy przypomina zwierzyniec.
Wieczory z Morandi nie kończą się kulturalnie, wczorajszy jednak przewyższył ludzkie pojęcie. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że do momentu, w którym mój współlokator nie zwrócił mi uwagi, wydawało mi się to cholernie zabawne. I teraz stoję na skraju, bo nie wiem, czy to on ma rację i faktycznie przegięłyśmy, czy może to wszystko to jedynie zabawa i im głośniejsza i bardziej wulgarna, tym lepsza. Nie zabolało mi z jego słów nic poza jednym sformułowaniem- chłopakom z gimnazjum to imponuje, owszem. Poczułam się w tym momencie jak obdarta ze skóry dorosłości nastka, której daleko do czegoś choć odrobinę zbliżonego do kształtu dojrzałości. Poczułam coś, czego nie czułam od lat- wstyd. Z każdej sytuacji potrafię się wykręcić, w bardziej lub mniej logiczny sposób uargumentować, ale nie w tym przypadku. Nie umiałam odpowiedzieć ani słowem. Może te słowa bolały o tyle bardziej, że to bliska mi osoba, chyba najbliższy facet jakiego aktualnie mam.
Najebałam się jak szmata. Totalnie nie ogarniałam co się wokół mnie dzieje, ale mimo to pamiętam wszystko. Zagadką są dla mnie jedynie twarze i sylwetki. Ludzie w tym psychodelicznym kawałku nie mieli twarzy. Byli jednolitym stadem bydła wpadającym na siebie przy każdym ruchu. Desperacja połączona z alkoholem stworzyła coś nieprawdopodobnie dziwnego. Zerwane ze smyczy szczeniaki. To chyba nie o to w tym wszystkim chodzi. Dzisiejszy studencki czwartek spędzam w domu.

porządki

Zawsze jak chcę coś zmienić zaczynam od sprzątania w pokoju. Mam jakąś wewnętrzną nadzieję, że jak zrobię ogólne porządki zewnętrzne, to wewnętrzne zrobią się same. Poza tym na filmach ludzie mają posprzątane pokoje i sypialnie. Jedynie jak ten cały bajzel jest jakąś częścią, na której skupia się wątek, to jest do zaobserwowania, zaś jeśli pokój/dom jest jedynie tłem dla wydarzeń, to jest... idealnie. I właśnie taki też idealny klimat ja- bałaganiarz z krwi i kości dzisiaj dokonałam. Zawsze jak sobie uświadamiam, że mogę zmobilizować się do sprzątania, to mobilizacja do, na przykład, ponownego rozpoczęcia diety przyjdzie mi łatwiej. I powiem szczerze, że nawet się to w praktyce sprawdza.
Moje towarzyskie życie umarło na kilka dni, bo poza krótką wizytą w liverpoolu wczoraj nic się nie działo. Jednakże jako melanżowicz pierwszej wody nie przetrzymałabym kolejnych kilku dni w zaciszu własnego mieszkania postanawiam się jutro wybrać z Morandi na szał baj najt, czyli cykliczną imprezę ekonomicznego, w której jeszcze nie miałam okazji brać udziału. Jakieś śmieszne lata są jutro, ale mam nadzieję, że nie będzie wymagana konieczność przebrania. Ewentualnie wskoczę w jakieś śmieszne wcześniej zakupione w carefourze na hali ratuzki, założę moje oczojebne, pomarańczowe balerinki i coś się zorganizuje. W sumie przeraziłam się dzisiaj robiąc porządki w szafie, bo nie mam za bardzo na nic miejsca, ale to absolutnie nie znak, że mam zbyt wiele ciuchów, a za mało miejsca by je mieścić. Coś się zorganizuje.
Zobaczę w końcu jak się bawi ekonomiczny, bo poza uczestnictwem z zalatujących patologią imprezach akademikowych nie miałam jeszcze okazji przekonać się jakimi są melanżowiczami. Temperatura minus trzysta (odczuwalna minus pincet), co prawda, nie sprzyjają, ale co tam- ogarniemy. Mam nadzieję, że będzie towarzystwo do bezsenności w czwartek, bo inaczej będzie smutno. Nie wiem, co prawda, co się z tym miejscem ostatnio dzieje, bo jakieś turbozjeby się tam pojawiają, ale liczę, że może mu się coś poprawi do tego czasu. Jutro też czas zdania indeksu i spłukania się na awansik, ale co zrobić?!
Może sprzątanie niewiele pomogło w kierunku zmian ogólnych, ale przynajmniej chcę w to wierzyć. Zrelacjonuję w piątek.

wielkie miasto, mała ja

Może jestem desperatką, która szuka czegoś, czego nawet sama nie jest w stanie dokładnie nazwać i zakochała się w chłopaku na jedną noc, ale chciałabym poczuć jeszcze raz tę bliskość, oddech na szyi i dotyk jego rąk na ciele. Jestem jaka jestem. Taką jaką mnie nikt nie zna, taką jaką wstydzę się pokazać innym i chciałabym móc odrzucić wszystkie konwenanse, powiedzieć- tak do cholery, chcę się zakochać. Ale to miasto nie pozwala. Bo miasto, to też ludzie i choć wielkie, to nie jest do końca anonimowe. Z drugiej strony tak niewiele jest do stracenia. Bo w końcu, co mogę stracić wysyłając wiadomość, w której to wszystko bym wygarnęła? Tymczasem siedzę kolejną noc w domu tęskniąc za dymem papierosów, za przygodą, która mogła mnie dziś spotkać, za pragnieniem spotkania go gdzieś przy stoliku, za smakiem alkoholu i tym słodkim, błogim stanem. Może to nie seks uzależnia jak powszechnie się twierdzi, a właśnie to uczucie, którego nikt z nas nie jest w stanie nawet dokładnie zdefiniować?

Kwestia telefoniczna

Dlaczego faceci nie dzwonią? Pytanie zadawane nie od dziś i nie przez jedną kobietę. Oczywiście można zrobić podział na tych "randkujących" i jednorazowych, ja jednak skupię się na tych drugich. Konkretnie na Bezsennym Chłopcu, który jednak źle na mnie wpłynął, bo pierwsze co robiłam wchodząc do B. to szukałam go w tłumie, a jak już go nie znalazłam, to przez cały czas zastanawiałam się czy może się pojawi? Czy to jest jednoznaczne z tym, że jednak nie potrafię podejść do sprawy przedmiotowo? A może świadomość faktu, że spotkanie go jest możliwe powoduje jeszcze większe parcie?
Wróćmy jednak do kwestii telefonowania. Rozmawiałam wczoraj z innym stałym bywalcem Bezsenności- Boozim na temat czego pragną faceci. Korzystając z jego stanu upojenia alkoholowego wyciągałam z niego różne informacje, ale nie okazały się one być istotne dla mnie, bardziej dla Plakatówki, która była towarzyszką mojego wieczoru i która coś do Booziego czuła, podobnie jak on do niej, ale było to na tyle pokręcone, że to temat na całkowicie osobną notkę. Wszystko jednak, co powiedział było wycelowane w Plakatówkę, zmuszona więc jestem wysnuć kilka swoich hipotez.
Facet nie dzwoni, bo mu się nie podobało. Biorąc pod uwagę, że oboje byliśmy pijani jest to możliwe, ale w takim razie po co kochał się dwa razy i nie spierdalał cichcem jak złodziej kiedy mógł?
Facetowi ja się nie podobałam. Temat dosyć sporny, bo przecież bezpośrednio związany z kwestią spierdalania cichcem. Jeżeli budzi się koło brzydkiej dziewczyny, to nie ma ochoty spędzać z nią więcej czasu. Chyba.
Facetowi coś nie spasowało. Stwierdził, że ogólnie było ok, ale miała tak beznadziejne cycki, że nie chcę ich więcej widzieć, czyli w moim słowniku wada kategoryczna. Jeżeli miałabym wybrać sobie 3 życzenia, to jedno z nich brzmiałoby znać odpowiedź na pytanie czego pragną faceci?
 

homo posesyjnus

Student z kategorii, której ja i Morandi jesteśmy czołowymi reprezentantkami- imprezowe zwierzę, po sesji jest maksymalnie zdehumanizowany a impreza jest w tym momencie najważniejszą częścią życia. Tequila. Solniczka. Kieliszek. Cytryna. Słodkawy z nutką goryczy płyn przełamany kwaśną cytryną wlewa się do naszego gardła. Papieros. Ogień. Dym wypełnia płuca. Pozostaje smaczek. Jest luźniej. Jest pięknie. Nie ma trosk.  Nie ma problemów.
Kolejny dzień spędza się na kacowaniu w towarzystwie butelki coli i laptopa. Etap kacowania bywa dzięki temu nawet całkiem przyjemny i można potraktować go jako bifor. Zresztą sama myśl o tym, że ten wieczór może być jeszcze lepszy niż poprzedni a patrząc na kolumny w stylu korynckim i drapowane przesiąknięte dymem papierosów kotary poczujemy kolejny raz to piękne deja vu, którego nie będziemy w stanie zlokalizować w czasie i przestrzeni. Tequila. Solniczka. Kieliszek. Cytryna...

walentynkowe party

Idąc na studia wiele słyszymy jak to wygląda i z czym możemy się spotkać. Tak naprawdę jednak, to dopiero kiedy poczujemy zapach tytoniu, usłyszymy basy towarzyszące weekendowi na Niepoldzie, posmakujemy alkoholu tam podawanego i przeciśniemy się przez tłumy w Bezsenności możemy zrozumieć o czym ci ludzie mówili.  Zrozumiałam na czym polega big city life dopiero po mniej więcej pół roku mieszkania we Wrocławiu. Wszystko, co mówi się o tym mieście- zabytkowe kamienice, miasto stu mostów i cała reszta bełkotów, to stek bzdur. Nie wytłumaczę jednak tego tak od razu. Może jak zrelacjonuję wieczory spędzane wraz z moimi przyjaciółkami, to trochę to rozjaśnię.
W poniedziałek były Walentynki, czyli komercyjne święto czczone przez ludzi, których, z zasady oczywiście, nie trawię, czyli zakochane do granic absurdu pary okazujące sobie czułość tak często jak to tylko możliwe, na każdym kroku otaczające singli z wyboru- takich jak ja. Może trochę cyniczne, bo pewnie gdzieś wewnątrz chciałabym na chwilę pobyć nimi, ale generalnie mój aktualny stan cywilny powoduje więcej zadowolenia niż trosk. Tak czy siak, w owe walentynki wybraliśmy się z mieszkaniową ekipą świętować urodziny współlokatora. Będąc na diecie nie piłam alkoholu od półtora miesiąca, ale stwierdziłam, że mojemu organizmowi brakuje tego cudownego specyfiku i upiłam się czwartym piwem podawanym w towarzystwie chleba ze smalcem, w powszechnie szanowanym browarze zwanym Spiż. Choć kilka godzin wcześniej moja przyjaciółka- Morandi, namawiała mnie na imprezowanie, ale widok par mizdrzących się na ulicach działał na mnie deprymująco i odmówiłam, tak cztery piwa później czułam w sobie muzykę i dziką ochotę na wycieczkę do Bezsenności. Wykonałam więc telefon do Morandi i po wypowiedzeniu magicznego zdania- jednak idziemy na imprezę, usłyszałam- wyjdę z domu za 20 minut, ale kup mi paszę. Bardzo lubuję się w wybujałym języku Morandi. I tak też się stało- kupiłam jej w Mc'u dwa cheeseburgery w towarzystwie frytek i pobujałyśmy na podbój Niepolda. W naszej kochanej Bezsenności jednak niestety okazała się być stypa, więc poszłyśmy za tłumem, który zaprowadził nas prosto do za szybą. Klub ten słynął swego czasu z darmowych drinków dla kobiet w czwartki, o ile dobrze pamiętam, jednak reprezentował on warstwy nieco odbiegające od tych, które pojawiały się w Bezce, na dodatek hołota na parkiecie i przy barze. Jak się jednak okazało browar był w bardzo przystępnej cenie- 4 złote, co spotęgowało moje upojenie alkoholowe, jednak Morandi, jako że nie zaczęła tego wieczoru od konkretnego bifora odbiegała ode mnie swoim poziomem upojenia alkoholowego. Po kilku godzinach spędzonych na parkiecie, przeplecionych wycieczkami do baru i na papierosa. Poirytowane stanem parkietu i bydła tam się znajdującego, porządnie nietrzeźwa zaproponowałam Morandi martini. Oczywiście nie liczyłam na to, że dostanę go w trójkątnym kieliszku w towarzystwie oliwek, ale myślałam, że może chociaż limonka. Dostałam dwa vermuty z lodem za szesnaście kurwa złotych. Bardzo zniesmaczone zawędrowałyśmy do sali dla palących siadając jak zwykle na tym samym miejscu. Tym jednak razem stolik nie był zajęty przez kolejnych reprezentantów ścigających się raz po raz o tron króla festiwalu paszczurów, a przez dwóch całkiem do rzeczy chłopców. W tym momencie zapaliła się w mojej głowie dwie lampki z napisem przeczucie mówiąca mi głośno i wyraźnie, że coś się stanie i druga z napisem bezsenny chłopiec lub- do użytku wewnętrznego mój Chuck Bass. Był to jeden ze stałych bywalców Bezsenności, którego zauważyłam już jakiś czas temu. Zwracałam na niego uwagę przez sentyment, bo przypominał mi Chucka tym swoim diabelskim spojrzeniem. Oczywiście zaczęło się od luźnej rozmowy, z której szybko wyszedł wniosek, że bezsenny chłopiec jest jawnozwyrolem a jego towarzysz kryptozwyrolem. Bezsenny chłopiec cały czas nawijał, że bardzo chętnie przespałby się, z którąś z nas. Tequilę i kolejne piwo później stwierdziłam, że wstyd mówić głośno kiedy ostatni raz uprawiałam seks, a bezsenny jest na tyle słodki, że przyjmę jego propozycję. Kiedy wyszliśmy chyba nieco otrzeźwiał i już nie był taki mocny w gębie, ale to tylko odsłoniło nieco jego codzienne oblicze, co wcale mi- początkującej w przypadkowym seksie, nie pomogło w podejściu do niego jak do przedmiotu, bo spodobało mi się to jego... człowieczeństwo. Jechaliśmy taksówką całując się na tylnym siedzeniu i czułam, że to będzie dobra noc. Kiedy weszliśmy do mnie długo nie trwało dojście do sedna sprawy. Bardzo było to jednak przyjemne. Zasnęłam jak kamień, on też. Kiedy rano obudziłam się z nim u boku czułam się zaskakująco dobrze. Jest to dziwne biorąc pod uwagę fakt, że kiedy poprzednim razem mi się to zdarzyło wyrzuciłam faceta z domu. W tym przypadku było inaczej. Chciałam żeby został, żeby mnie przytulił. Oczywiście mu tego nie powiedziałam, ale on zrobił to sam. Kochaliśmy się drugi raz. Było jeszcze lepiej niż nocą, choć na kacu i z bólem głowy. Wstaliśmy i rozmawialiśmy jak znajomi, nie kompletnie przypadkowi ludzie. Kiedy wyszedł nie chciałam zapaść się pod ziemię. Myślałam tylko o tym, czy jeszcze kiedyś się spotkamy?, czy jeszcze kiedyś się to powtórzy?. Czy w takim razie, od tego czy nasze podejście do kochanka będzie przedmiotowe, czy indywidualne zależy zależy stopień naszej ogólnej fascynacji drugą osobą? Czy detale są w stanie zadecydować o tym jak będzie wyglądało nasze podejście do seksu?